تحریریه پیشرانه 
پیشرانه – رابطه میان صنعت خودروسازی کشور و تنگه هرمز، هیچگاه تا این حد مستقیم و حیاتی نبوده است. امروز که سایه سنگین تنشهای منطقهای بر فراز این آبراه حساس سنگینی میکند و راه های ورود ارز و قطعه با محدودیت های سنگین مواجه شده است ، نفس تنگی خودروسازان از هوای شرجی تنگه هرمز بیش از پیش به چشم می آید.
به گزارش پایگاه خبری پیشرانه ، هوای شرجی و ملتهب سیاست در خلیج فارس، اکسیژن تأمین و تولید را در جاده مخصوص به حداقل رسانده و خودروسازان را در وضعیتی میان بیم و امید، یا به عبارت دقیقتر، در یک بلاتکلیفی مزمن قرار داده است.
صنعت خودروسازی ایران، به رغم تمامی شعارهای بومیسازی، هنوز نافی گره خورده به زنجیره تأمین جهانی دارد. تنگه هرمز برای این صنعت، تنها یک مسیر عبور نیست؛ بلکه شاهرگی است که انواع قطعات از هایتک و سیکیدی تا مواد اولیه حیاتی را به خطوط تولید میرساند. هرگونه تزلزل در امنیت این مسیر یا زمزمههای محاصره و محدودیت دریایی، به مثابه مسدود شدن این شاهرگ است. هزینههای سرسامآور بیمه دریایی، تغییر مسیر کشتیها و تأخیر در ترخیص کالا، تنها بخشی از آثار فیزیکی این تنشهاست که موجب شده ضربآهنگ تولید در جاده مخصوص، نامنظم و لرزان شود.
اما بحران به لجستیک ختم نمیشود. تنش در تنگه هرمز، بلافاصله خود را در تابلوی صرافیها نشان میدهد. نوسان لجامگسیخته نرخ ارز، که همواره با هر جرقه سیاسی در منطقه شعلهور میشود، برنامهریزی مالی خودروسازان را به یک قمار بزرگ تبدیل کرده است. در فضایی که نرخ ارز نه بر اساس معیارهای اقتصادی، بلکه بر پایه اخبار جنگ و صلح نوسان میکند، مدیران صنعتی چگونه میتوانند بهای تمامشده محصولی را محاسبه کنند که قرار است ماهها بعد به دست مشتری برسد؟
اینجاست که ابهام در آینده، به سمی مهلک برای سرمایهگذاری و توسعه تبدیل میشود. خودروساز در این فضای مهآلود، بهجای توسعه محصول، تنها می تواند برای بقا بجنگد.
نکته گزنده ماجرا اینجاست که جاده مخصوص، پس از دههها حمایت دولتی و بازاری انحصار ، هنوز در برابر یک شرجی سیاسی در جنوب کشور، اینگونه آسیبپذیر و ناتوان نشان میدهد. وابستگی شدید به واردات قطعات کلیدی، باعث شده تا هر مانور نظامی یا تنش دیپلماتیک، لرزهای بر اندام این صنعت بیندازد. در واقع، خودروسازان ما امروز تاوان سالها عدم تمرکز بر تحقیق و توسعه واقعی و تکیه بر مونتاژکاری را میدهند. آنها در اتاق اکسیژنی نشستهاند که لولههای رابط آن از میان تلاطمهای تنگه هرمز میگذرد؛ لولههایی که هر لحظه ممکن است تحت فشار تحریم یا درگیری، مسدود شوند.
اما تمام این ها مربوط به گذشته و خطاهای مکرر و پر تعداد سیاست گذاری است. با این حال نتیجه آن امروز، هوای جاده مخصوص را به شدت سنگین کرده است. آمیزهای از تحریمهای بینالمللی، تهدیدهای نظامی و ناتوانی در مدیریت ریسک ارزی، فضایی را ایجاد کرده که در آن نه تولیدکننده تصویری روشن از فردا دارد و نه مصرفکننده میداند خودرویی که امروز پیشخرید میکند، با چه قیمتی و در چه زمانی تحویل خواهد گرفت. تا زمانی که ثبات پایدار بر تنگه هرمز حاکم نشود و یا پیوند صنعت با تکنولوژی داخلی عمیقتر نشود، نفسهای این صنعت در ، همچنان به شماره خواهد افتاد. جاده مخصوص برای عبور از این بحران، بیش از هر چیز به اکسیژن ثبات و عقلانیت دیپلماتیک نیاز دارد.
مطالب ویژه شما
نظر شما چیست؟