تحریریه پیشرانه 
مقدمه؛ سدانهای برقی و یک بازار در حال شکلگیری
بازار خودروهای برقی در ایران هنوز در مرحله شکلگیری قرار دارد، اما ورود تدریجی سدانهای الکتریکی از برندهای مختلف نشان میدهد مسیر آینده، آرام اما مشخص است. برخلاف کراساوورها که بیشتر نگاهها را به خود جلب کردهاند، سدانهای برقی به دلیل آیرودینامیک بهتر، مصرف انرژی کمتر و قیمت منطقیتر، گزینهای جدی برای استفاده شهری و بینشهری محسوب میشوند.
در این میان، محصولاتی مانند ایکسپنگ MONA M03، نیسان N7، مزدا EZ-6 و تویوتا bZ3 به عنوان بازیگران اصلی این کلاس در بازار ایران مطرح شدهاند؛ خودروهایی که هرکدام فلسفه طراحی، سطح فناوری و مخاطب متفاوتی دارند.
جایگاه کلاس و ابعاد؛ رقابت در مرز سگمنت C و D
از نظر ابعاد و سگمنت، MONA M03 عملا در مرز سدانهای C و D قرار میگیرد و از این نظر به تویوتا bZ3 نزدیکتر است. نیسان N7 و مزدا EZ-6 ابعاد بزرگتری دارند و بیشتر به عنوان سدانهای خانوادگی سگمنت D شناخته میشوند. این تفاوت ابعادی فقط روی فضای کابین اثر نمیگذارد، بلکه روی وزن، مصرف انرژی و حتی تجربه رانندگی شهری نیز تاثیر مستقیم دارد.
MONA M03 با بدنه جمعوجورتر و وزن کمتر، ذاتا برای تردد روزمره و استفاده شهری بهینهتر طراحی شده، در حالی که N7 و EZ-6 بیشتر نگاه سفرمحور دارند.
طراحی بدنه و آیرودینامیک؛ وقتی اعداد مهم میشوند
در خودروهای برقی، طراحی فقط مسئله زیبایی نیست. ضریب درگ پایین مستقیما به برد پیمایشی بیشتر منجر میشود. ایکسپنگ MONA M03 با ضریب درگ حدود ۰.۱۹۴ یکی از آیرودینامیکترین سدانهای تولید انبوه دنیاست؛ عددی که حتی از بسیاری از خودروهای گرانقیمتتر پایینتر است. تویوتا bZ3 نیز طراحی آیرودینامیکی دارد، اما ضریب درگ آن بالاتر است. نیسان N7 و مزدا EZ-6 بیشتر روی طراحی بصری و لوکسگرایی تمرکز کردهاند و اگرچه ظاهر جذابتری برای برخی سلیقهها دارند، اما در بهرهوری هوا به اندازه MONA وسواس به خرج ندادهاند. این تفاوت در استفاده واقعی، بهخصوص در رانندگی بزرگراهی، کاملا قابل لمس است.
فضای داخلی و فلسفه کابین
کابین MONA M03 بر مینیمالیسم دیجیتال استوار است؛ نمایشگر بزرگ مرکزی، حذف دکمههای فیزیکی و تمرکز بر نرمافزار و هوش مصنوعی. این رویکرد شبیه چیزی است که در خودروهای نسل جدید دیده میشود. در مقابل، نیسان N7 کابینی لوکستر با امکانات رفاهی گستردهتر مانند ماساژور و تنظیمات بسیار پیشرفته صندلی ارائه میدهد. مزدا EZ-6 نیز با متریال باکیفیت و هویت لوکس ژاپنی، حس پریمیومتری منتقل میکند. تویوتا bZ3 محافظهکارانهتر عمل کرده و سادگی همراه با دوام را در اولویت قرار داده است. تفاوت مهم اینجاست که MONA M03 بیش از آنکه روی تزئینات تمرکز کند، روی تجربه کاربری نرمافزاری و یکپارچگی سیستمها متمرکز شده است.
قوای فنی و برد پیمایش؛ اعداد روی کاغذ و واقعیت استفاده
از نظر اعداد، همه این خودروها بردی در بازه ۶۰۰ تا ۶۲۵ کیلومتر (استاندارد CLTC) ارائه میدهند. نیسان N7 با باتری بزرگتر و توان بالاتر، روی کاغذ قدرتمندتر است و مزدا EZ-6 شتاب بهتری دارد. اما نکته کلیدی، نسبت مصرف انرژی به وزن و توان است. MONA M03 با باتری ۶۲.۲ کیلوواتساعتی و مصرف انرژی پایین، به بردی نزدیک به رقبا دست یافته که نشاندهنده بهرهوری بالاتر است. این موضوع در کشوری با زیرساخت محدود شارژ، اهمیت زیادی دارد؛ خودرویی که با باتری کوچکتر مسافت مشابهی طی میکند، انعطافپذیرتر خواهد بود.
فناوریهای هوشمند و آیندهنگری
یکی از تفاوتهای کمتر دیدهشده اما مهم، رویکرد نرمافزاری برندهاست. ایکسپنگ از ابتدا به عنوان یک خودروساز تکنولوژیمحور شکل گرفته و ایکس پنگ مونا M03 نیز بر پایه همین نگاه توسعه یافته است؛ از آپدیتهای OTA گرفته تا دستیار هوش مصنوعی و تمرکز روی رانندگی نیمهخودکار. تویوتا و مزدا همچنان محتاطانهتر به این حوزه نگاه میکنند و نیسان N7 اگرچه امکانات پیشرفتهای دارد، اما بیشتر روی راحتی تمرکز کرده تا اکوسیستم هوشمند. این تفاوت شاید امروز حیاتی نباشد، اما در استفاده چندساله، نقش تعیینکنندهای خواهد داشت.
جمعبندی؛ رقابت بدون برنده مطلق
در مقایسه این چهار سدان برقی، نمیتوان یک برنده مطلق معرفی کرد. نیسان N7 گزینهای لوکس و جادار است، مزدا EZ-6 ترکیبی از طراحی جذاب و عملکرد اسپرت ارائه میدهد و تویوتا bZ3 روی اعتبار برند و دوام تمرکز دارد. با این حال، ایکسپنگ مونا مسیری متفاوت را انتخاب کرده؛ خودرویی سبکتر، آیرودینامیکتر و هوشمندتر که بدون نمایش اغراقآمیز، روی بهرهوری و آیندهنگری تمرکز دارد. در بازاری مانند ایران که زیرساخت و هزینه نقش کلیدی دارند، این رویکرد میتواند در عمل، مزیتی باشد که شاید در نگاه اول چندان به چشم نیاید.
مطالب ویژه شما
نظر شما چیست؟