جایگزین‌های مرزهای جنوبی برای واردات خودرو

پیشرانه – با توجه به وضعیتی که در جنوب کشور به وجود آمده است ، باز هم زنجیره اتصال و ورود کالا به ایران مختل شده است. دراین شرایط آیا جایگزین‌های مرزهای جنوبی برای واردات خودرو ، می توانند نیازها را برطرف کنند ؟ این رفع نیاز چه هزینه های اضافه ای به مصرف کننده و تولید کننده و در کل بازار خودرو تحمیل خواهد کرد؟
به گزارش پایگاه خبری پیشرانه ، با تشدید درگیری‌های نظامی میان ایران و ایالات متحده و بازگشت استراتژی محاصره دریایتوسط نیروهای آمریکایی، شریان‌های حیاتی واردات کالا از بنادر و مرزهای جنوبی کشور با تهدیدی جدی روبروست. مسدود شدن مسیرهای جنوبی، نه تنها زنجیره تأمین خودروهای وارداتی را مختل کرده، بلکه ورود قطعات حیاتی برای تکمیل خودروهای ناقص در داخل کشور را نیز با مخاطرات امنیتی و لجستیکی مواجه ساخته است. در این شرایط، ضرورت یافتن مسیرهای جایگزین برای جلوگیری از فلج شدن صنعت خودرو، بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.
در مواجهه با انسداد جنوب، تنها راه پیش رو، تغییر مسیر به سمت مرزهای شمالی و زمینی است. مسیرهای ترانزیتی از طریق کشورهای همسایه مانند ترکیه و کشورهای حاشیه دریای خزر، تنها جایگزین‌های عملیاتی باقی مانده‌اند. انتقال جریان واردات به این مسیرها به این معناست که خودروها و قطعات باید مسافتی بسیار طولانی‌تر را در قالب ترانزیت زمینی طی کنند. این تغییر مسیر، اگرچه مانع از قطع کامل روند ورود کالا می‌شود، اما هزینه‌های لجستیکی را به شدت افزایش می‌دهد.
از نظر تحلیل هزینه و زمان، تغییر مسیر از جنوب به شمال، یک ضرر استراتژیک در کوتاه مدت است. حمل و نقل زمینی در مقایسه با حمل و نقل دریایی، ظرفیت بسیار کمتری دارد و هزینه هر واحد کالا به دلیل افزایش کیلومتر طی شده و هزینه‌های ترانزیت در کشورهای واسطه، به طور چشم‌گیری بالا می‌رود. همچنین، زمان رسیدن محموله‌ها به مقصد از هفته‌ها به ماه‌ها تغییر می‌کند که این امر منجر به ایجاد خلاء موجودی در بازار می‌شود.
واکنش بازار به این تغییر مسیر، احتمالاً با یک شوک قیمتی همراه خواهد بود. افزایش هزینه‌های حمل و نقل و تأخیر در تحویل، مستقیماً به قیمت نهایی مصرف‌کننده منتقل می‌شود.
علاوه بر این، وقتی بازار متوجه شود که شریان اصلی واردات مسدود شده و جایگزین‌ها کندتر و گران‌تر هستند، روانشناسی کمیابی حاکم شده و تقاضای انباشت کالا توسط دلالان افزایش می‌یابد که نتیجه آن جهش قیمت‌ها در بازار آزاد خواهد بود.
در حالی که مسیرهای شمالی می‌توانند نقش پل نجات را ایفا کنند تا روند ورود قطعات و خودروها کاملاً متوقف نشود، اما این مسیرها به دلیل هزینه‌های گزاف و زمان‌بر بودن، نمی‌توانند جایگزین بهینه مسیرهای جنوبی باشند. در واقع، این تغییر مسیر، تلاشی برای بقا در شرایط بحرانی است که استفاده از آن، منجر به افزاش فشار مالی بیشتر بر دوش تولیدکننده و مصرف‌کننده خواهد شد.