پیشرانه – آلودگی هوا دیگر مهمان ناخوانده پاییز و زمستان نیست؛ به ساکن دائمی شهرها تبدیل شده است. هر سال با سرد شدن هوا، همان داستان تکراری آغاز میشود؛ شاخصها بالا میروند، مدارس تعطیل میشوند، توصیهها تکرار میشوند و مردم ناچارند میان خانهنشینی و نفس کشیدن در هوای آلوده یکی را انتخاب کنند. اما پرسش اساسی همچنان بیپاسخ مانده است: آسمان خاکستری چه زمانی جای خود را به هوای پاک خواهد داد و چرا مسئولان هنوز نتوانستهاند برای این بحران راهحلی ماندگار پیدا کنند؟
به گزارش وب سایت خبری پیشرانه،واقعیت تلخ این است که آلودگی هوا نه پدیدهای غیرقابل پیشبینی است و نه بحرانی که برای مواجهه با آن به کشف و اختراع تازهای نیاز داشته باشیم. سالهاست منابع اصلی آلودگی شناخته شدهاند؛ خودروهای فرسوده، موتورسیکلتهای آلاینده، کیفیت نامناسب سوخت، صنایع آلاینده، نیروگاهها، مازوتسوزی و ضعف حملونقل عمومی. با این حال، آنچه همچنان غایب است، تصمیمهای جدی، اجرای بیتعارف قانون و پاسخگویی روشن دستگاههای مسئول است.
مسئله فقط دود خودروها و دودکش کارخانهها نیست؛ مسئله، زنجیرهای از ناکارآمدیهاست که اجازه نمیدهد هیچیک از عوامل آلاینده بهدرستی مهار شوند. وقتی خودروهای فرسوده سالها در خیابانها تردد میکنند، وقتی نوسازی ناوگان حملونقل عمومی به کندی پیش میرود، وقتی صنایع در رعایت استانداردهای زیستمحیطی با نظارت مؤثر و مستمر روبهرو نیستند و وقتی سیاستهای توسعه شهری بدون توجه کافی به ظرفیت زیستمحیطی شهرها دنبال میشود، نتیجه چیزی جز انباشت بحران نخواهد بود.
در این میان، تعطیلی مدارس و ادارات، کاهش ساعت فعالیتها و توصیه به استفاده کمتر از خودرو، اگرچه ممکن است در مقاطعی از شدت مواجهه مردم با آلودگی بکاهد، اما درمان نیست؛ مُسکنی موقت برای دردی مزمن است. نمیتوان هر سال با رسیدن فصل سرما، تقویم تعطیلیها را ورق زد و نام آن را مدیریت بحران گذاشت. مردم به تعطیلی بیشتر نیاز ندارند؛ به هوای سالم نیاز دارند.
نکته نگرانکنندهتر، عادی شدن این وضعیت است. جامعهای که هر سال با هشدارهای آلودگی، تعطیلیهای اضطراری و نگرانی درباره سلامت کودکان، سالمندان و بیماران زندگی میکند، نباید به این شرایط عادت کند. هوای پاک امتیاز ویژه یا مطالبهای تجملی نیست؛ حق اولیه شهروندان است و تأمین آن از وظایف اساسی حاکمیت به شمار میرود.
پایان آلودگی هوا با وعدههای مناسبتی، جلسات تکراری و بخشنامههای مقطعی رقم نمیخورد. این بحران به برنامهای زمانبندیشده، بودجه مشخص، مسئولیتپذیری دستگاهها، توسعه حملونقل پاک، خروج واقعی خودروهای فرسوده، کنترل صنایع آلاینده و انتشار عمومی گزارش عملکرد نیاز دارد.
حرف آخر روشن است: آلودگی هوا زمانی تمام میشود که مدیریت آن از سطح حرف و هشدار عبور کند و به میدان عمل برسد. تا آن روز، آسمان خاکستری فقط نشانه آلودگی محیط نیست؛ نشانه سنگینی مسئولیتی است که همچنان روی زمین مانده است.
نظر شما چیست؟