پیشرانه -زنگ خطر برای صنعت خودرو فقط زمانی به صدا درنمیآید که خط تولید یک کارخانه متوقف شود. گاهی نشانههای بحران، زودتر و در بخشهایی ظاهر میشوند که کمتر در معرض دید قرار دارند؛ از انباشت خودروهای ناقص و کاهش شیفتهای کاری گرفته تا تأخیر در تحویل سفارشها و بلاتکلیفی قطعهسازانی که برنامه تولیدشان به سفارش خودروساز وابسته است. مجموعه این نشانهها میگوید صنعت خودرو با مسئلهای فراتر از یک تأخیر معمول در تأمین کالا روبهرو شده است.
به گزارش وب سایت خبری پیشرانه، زنجیره تولید خودرو به قطعاتی وابسته است که بسیاری از آنها باید از مسیرهای مشخص و با زمانبندی نسبتاً دقیق به کارخانه برسند. اختلال در حملونقل بینالمللی، محدودیتهای دریایی و دشوارتر شدن جابهجایی کالا در مسیرهای زمینی، این نظم را بر هم زده است. گزارشها از معطل ماندن چندماهه برخی محمولههای حامل قطعات حکایت دارد؛ محمولههایی که نبودشان میتواند برنامه تولید یک محصول را مختل کند، حتی اگر سایر امکانات و نیروی انسانی کارخانه آماده فعالیت باشند.
بازگشت فشار تحریمها و محدودیتهای ناشی از سازوکار ماشه نیز به پیچیدگی این وضعیت افزوده است. وقتی مسیرهای دریایی با مانع مواجه میشوند، بار بیشتری به مسیرهای زمینی منتقل میشود؛ مسیرهایی که ظرفیت نامحدود ندارند و افزایش تقاضا در آنها میتواند هزینه و زمان حمل را بالا ببرد. حاصل این وضعیت، کاهش قابلیت پیشبینی در تأمین است؛ عاملی که برای صنعتی با برنامه تولید پیوسته، هزینهساز و گاه تعیینکننده است.
پیامد این اختلال به درِ کارخانه محدود نمیماند. افت تیراژ خودروساز، سفارش قطعهساز را کاهش میدهد، گردش مالی زنجیره را تحت فشار قرار میدهد و در ادامه میتواند بر اشتغال و فعالیت مجموعههای وابسته اثر بگذارد. از طرف دیگر، مشتریای که ماهها پیش برای خرید خودرو ثبتنام کرده، با تأخیری مواجه میشود که برای او تفاوتی ندارد منشأ آن در بندر، مسیر حمل یا کارخانه باشد. او انتظار دارد تعهدی که پذیرفته شده، اجرا شود.
با این حال، بررسی تعهدات معوق باید دقیق و موردی باشد. بخشی از پیشفروشها با مجوزهای رسمی انجام شده و شرکتها بر مبنای مجوز ثبت سفارش کردهاند؛ اما این موضوع مسئولیت خودروساز در قبال خریدار را منتفی نمیکند. هر شرکت باید روشن کند چه میزان از تأمین را قطعی کرده، چه تعهداتی با پشتوانه واقعی ایجاد شده و کدام تأخیرها ناشی از اختلالات خارج از کنترل آن بوده است. تفکیک این موارد، شرط تصمیمگیری منصفانه است.
اکنون مسئله اصلی، جلوگیری از گسترش بحران است. رسیدگی به شکایت مشتریان و برخورد با تخلف احتمالی ضروری است، اما همزمان باید برای تعیین تکلیف محمولههای معطل، باز کردن مسیرهای حمل، تسریع ترخیص و تأمین قطعات مورد نیاز اقدام عملی صورت بگیرد. ادامه فعالیت خودروسازان باسابقه با حداقل ظرفیت، فقط مسئله یک بنگاه نیست؛ زنجیرهای از تولید، اشتغال و تعهدات بازار را تحت تأثیر قرار میدهد.
اگر قرار است خودروهای فروختهشده به دست مشتری برسند، باید پیش از آن امکان تولیدشان حفظ شود. بنبست تأمین، هم زنگ خطر تولید است و هم هشدار درباره موج تازهای از تأخیر در تحویل؛ هشداری که نادیده گرفتن آن، هزینه بیشتری به صنعت و مصرفکننده تحمیل خواهد کرد.


نظر شما چیست؟