مانیان ترا (نیسان ترا) ؛ بررسی تخصصی مشخصات فنی + تصاویر

معرفی مانیان ترا

مانیان ترا نام تجاری نیسان ترا در بازار ایران است؛ شاسی‌بلندی با شاسی مستقل که شرکت مانیان خودرو، بازوی تولیدی پرشیا خودرو، از روی نسخه تولید چین این محصول -حاصل همکاری نیسان و دانگ‌فنگ- مونتاژ و روانه بازار می‌کند. ترا از نظر ابعاد و سگمنت میان کراس‌اوور ایکس‌تریل و شاسی‌بلند تمام‌سایز پاترول قرار می‌گیرد و از سال ۲۰۱۸ در بازارهای آسیایی جانشین پالادین شده است. ورود این خودرو به ایران، خلای چندساله سگمنت شاسی‌بلندهای واقعی دو دیفرانسیل را پر کرده و در کنار تانک ۳۰۰ و دایون Y7 به یکی از معدود گزینه‌های این رده تبدیل شده است.

بررسی طراحی داخلی

کابین مانیان ترا نسبت به نمای بیرونی، به‌روزتر و پرداخت‌شده‌تر به نظر می‌رسد. داشبورد نامتقارن با خطوط سیال طراحی شده و از ترکیب سه رنگ در پوشش صندلی، رودری و داشبورد بهره می‌برد. پیش‌روی راننده، خوشه آنالوگ همراه با کامپیوتر سفری ۳.۵ اینچی و فرمان سه‌شاخه دی‌کات قرار گرفته و در میانه داشبورد، نمایشگر لمسی ۱۰ اینچی تنظیمات تهویه، حالت‌های رانندگی و سیستم صوتی را مدیریت می‌کند؛ در تیپ اکسکلوسیو این نمایشگر به حالت عمودی و بزرگ‌تر ارتقا می‌یابد.

کنسول میانی عریض با دسته‌دنده الکتریکی طراحی شده و صندلی‌های ردیف دوم، مشابه چیدمان نیسان رونیز، کمی مرتفع‌تر از ردیف اول نصب شده‌اند تا دید بهتری برای سرنشینان عقب فراهم شود. پوشش داخلی از ترکیب متریال چوب‌نما و تریم پیانویی بهره می‌برد و فضای سرنشین در هر دو ردیف رضایت‌بخش است.

بررسی طراحی ظاهری و بدنه

نمای بیرونی مانیان ترا برگرفته از نسل نخست این محصول در سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ است، پیش از فیس‌لیفت سنگین نیسان در سال ۲۰۲۱؛ به همین دلیل خطوط طراحی جلوپنجره نسبت به محصولات روز بازار قدمت بیشتری نشان می‌دهد. عنصر کرومی V شکل روی جلوپنجره از زبان طراحی V-Motion نیسان گرفته شده و در بیشتر محصولات سواری این برند دیده می‌شود. گلگیرهای برجسته و بزرگ در نمای جانبی، امکان استفاده از رینگ‌های ۱۸ اینچی با تایر ۲۵۵ میلی‌متری و ارتقا به لاستیک‌های آفرودی بزرگ‌تر را فراهم می‌کنند.

ابعاد کلی خودرو شامل طول ۴۸۸۲ میلی‌متر، عرض ۱۸۵۰ میلی‌متر، ارتفاع ۱۸۷۵ میلی‌متر، فاصله محوری ۲۸۵۰ میلی‌متر و فاصله از سطح زمین ۲۲۵ میلی‌متر است که ترا را در رده شاسی‌بلندهای میان‌سایز آفرودی جای می‌دهد. نمای عقب در مقایسه با نسخه فیس‌لیفت‌شده جهانی، ساده‌تر و کم‌جزئیات‌تر طراحی شده است.

پیشرانه و قوای فنی

مانیان ترا از یک پیشرانه چهارسیلندر ۱۹۹۷ سی‌سی توربوشارژ با کد فنی 4K31 بهره می‌برد که ساخت میتسوبیشی است و به فناوری سوپاپ متغیر MIVEC و سوخت‌رسانی مستقیم TGDI مجهز شده است. این پیشرانه به‌صورت طولی نصب شده و حداکثر توان آن ۲۲۸ اسب بخار در دور ۵۶۰۰ و حداکثر گشتاور ۳۶۰ نیوتن‌متر در بازه ۱۴۰۰ تا ۴۰۰۰ دور بر دقیقه است. قدرت از طریق گیربکس اتوماتیک ۸ سرعته ساخت ZF چین به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود و راننده با یک کلید چرخان می‌تواند بین حالت دو دیفرانسیل سبک و سنگین جابه‌جا شود.

تعلیق جلو از نوع مستقل دوگانه با میله کششی و میل تعادل و تعلیق عقب از نوع مولتی‌لینک پنج‌مفصلی مستقل است که راحتی سواری و توانایی آفرود را با هم فراهم می‌کند. قفل دیفرانسیل عقب و قفل دیفرانسیل مرکزی، همراه با قابلیت چرخش تانک در وضعیت چهارچرخ محرک سنگین، ترا را برای عبور از بیراهه‌های دشوار آماده می‌کنند؛ شتاب صفر تا صد آن ۱۰ ثانیه و حداکثر سرعتش ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت است.

رقبا

در بازار ایران، رقیب اصلی مانیان ترا از نظر رده قیمتی و مشخصات فنی، تانک ۳۰۰ گریت‌وال است؛ تانک ۳۰۰ در پرداخت داخلی و طراحی از ترا جلوتر است اما ترا کابین و صندوق عقب بزرگ‌تر و قیمتی پایین‌تر ارائه می‌دهد. دایون Y7 دیگر رقیب مطرح این سگمنت است که با شاسی مستقل مشابه اما موتور و آپشن ضعیف‌تر و قیمت به‌مراتب پایین‌تر، گزینه‌ای برای خریداران حساس به بودجه محسوب می‌شود. BAW ۲۱۲ با طراحی الهام‌گرفته از خودروهای نظامی کلاسیک، تمرکز بیشتری بر توانایی آفرود خالص دارد و کمتر روی رفاه سرنشینان سرمایه‌گذاری کرده است. هاوال H9 نیز با ابعاد بزرگ‌تر و رویکردی خانوادگی و لوکس‌تر، بیشتر برای خریدارانی مناسب است که اولویتشان راحتی سفرهای طولانی است.