لوکانو L7 پلاگین هیبرید (PHEV) ؛ بررسی مشخصات فنی + تصاویر

معرفی لوکانو L7 پلاگین هیبرید (PHEV)

مکث موتور، زیرمجموعه گروه ماموت و نماینده رسمی برند لوکانو در ایران، نسخه پلاگین هیبرید L7 را در نمایشگاه خودرو تهران در شهریور ۱۴۰۵ به نمایش گذاشت. این کراس‌اور که پایه فنی آن از جیکو J7 چینی گرفته شده، پیش از این لوکانو L7 تنها با پیشرانه بنزینی توربو در بازار ایران عرضه می‌شد و ورود نسخه شارژی آن پاسخی است به تقاضای روبه‌رشد خریدارانی که ترکیب مصرف پایین و برد بالا را در یک شاسی‌بلند خانوادگی جست‌وجو می‌کنند. برخلاف خودروهای هیبریدی معمولی، لوکانو L7 پلاگین هیبرید امکان شارژ باتری از پریز برق را نیز فراهم می‌کند و همین ویژگی، آن را در دسته‌ای متفاوت از رقبای هیبریدی ساده قرار می‌دهد.

بررسی طراحی داخلی

کابین لوکانو L7 پلاگین هیبرید همان ساختار دوگانه نسخه بنزینی را حفظ کرده است؛ نمایشگر عمودی ۱۴.۸ اینچی روی داشبرد به‌عنوان مرکز کنترل خودرو عمل می‌کند و عملاً بیشتر دکمه‌های فیزیکی را حذف کرده، در حالی‌که یک صفحه دیجیتال ۱۰.۲۵ اینچی پشت فرمان سه‌شاخه اطلاعات رانندگی را نمایش می‌دهد. فضای پا در ردیف عقب برای سرنشینی با قد حدود ۱۸۰ سانتی‌متر کافی است، هرچند نشستن سه نفر در این ردیف به دلیل عرض محدود بدنه، راحتی چندانی ندارد. یکی از جزئیات خاص این خودرو، امکان تنظیم صندلی جلو از طریق دکمه‌های نصب‌شده در ردیف عقب است. صندلی‌های عقب از یک دریچه تهویه هوا و دو درگاه USB اختصاصی بهره می‌برند و در جلوی کنسول میانی، فضایی برای شارژ بی‌سیم گوشی تعبیه شده است. تفاوت مشخص نسخه پلاگین هیبرید در صندوق عقب دیده می‌شود؛ جایی که یک پریز خروجی ۳.۳ کیلوواتی برای تأمین برق تجهیزات جانبی در نظر گرفته شده، قابلیتی که در نسخه بنزینی وجود ندارد.

بررسی طراحی ظاهری و بدنه

زبان طراحی لوکانو L7 پلاگین هیبرید همچنان بر خطوط صاف و زوایای تیز بنا شده و ظاهری جعبه‌ای و آفرودی به آن داده است. جلوپنجره عریض با ستون‌های عمودی در دو طرف به دی‌لایت‌های بزرگ متصل می‌شود و در نمای عقب نیز چراغ‌های به‌هم‌پیوسته با لوگوتایپ LUCANO در میانه، حس مدرن بودن را منتقل می‌کند. طراحی جعبه‌ای بدنه، ضمن ایجاد شمایلی خشن، پارک کردن خودرو در فضای شهری را نیز ساده‌تر کرده است. نسخه پلاگین هیبرید از نظر ابعاد کلی تفاوت محسوسی با مدل بنزینی ندارد، اما دریچه شارژ باتری در سمت مقابل درپوش باک سوخت اضافه شده و طرح رینگ‌های آلومینیومی آن برای بهبود آیرودینامیک کمی متفاوت طراحی شده است.

پیشرانه و قوای فنی

قلب تپنده لوکانو L7 پلاگین هیبرید یک موتور بنزینی چهارسیلندر ۱.۵ لیتری با کد SQRH4J15 است که با فناوری پاشش مستقیم و توربوشارژ، حداکثر ۱۵۶ اسب‌بخار قدرت و ۲۲۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. این پیشرانه در کنار یک موتور الکتریکی با توان ۲۰۱ اسب‌بخار و گشتاور ۳۲۱ نیوتن‌متر قرار گرفته و مجموع این دو منبع قدرت، گشتاور نهایی سیستم را به ۵۱۵ نیوتن‌متر می‌رساند. انتقال قدرت برعهده یک گیربکس اختصاصی هیبریدی تک‌نسبته (DHT) است که برخلاف نسخه دو دیفرانسیل بنزینی، نیرو را تنها به چرخ‌های جلو منتقل می‌کند؛ نکته‌ای که خریداران علاقه‌مند به آفرود باید در نظر بگیرند.

باتری لیتیوم‌آهن‌فسفات با ظرفیت ۱۸.۳ کیلووات‌ساعت امکان طی مسافتی در حدود ۱۰۰ کیلومتر را در حالت تمام‌برقی فراهم می‌کند و برد ترکیبی خودرو با باک و باتری پر، به بیش از ۱۲۰۰ کیلومتر می‌رسد؛ رقمی که برای سفرهای برون‌شهری، نیاز به توقف مکرر برای سوخت‌گیری یا شارژ را به حداقل می‌رساند. شتاب صفر تا صد در حدود ۸.۵ ثانیه گزارش شده که نسبت به نسخه بنزینی محسوس‌تر است. شارژ باتری از طریق پریز خانگی متناوب تا توان ۶.۶ کیلووات و از طریق شارژر سریع مستقیم تا ۴۰ کیلووات ممکن است، ویژگی‌ای که بسیاری از رقبای پلاگین هیبرید فاقد آن هستند.

رقبا

لوکانو L7 پلاگین هیبرید در بازار ایران باید با جمعی از شاسی‌بلندهای هیبریدی و پلاگین هیبرید چینی رقابت کند که هرکدام رویکرد متفاوتی دارند. بایک BJ30 هیبرید که توسط دیار خودرو عرضه می‌شود، بر جنبه اقتصادی و مصرف سوخت پایین تمرکز دارد اما از نظر فناوری شارژ خارجی هم‌تراز لوکانو نیست. هاوال H6 در نسخه هیبریدی خود توان بالاتری ارائه می‌دهد، ولی معمولا بدون قابلیت شارژ از پریز برق عرضه می‌شود و همین موضوع مزیت اصلی L7 پلاگین هیبرید یعنی برد تمام‌برقی را کم‌رنگ می‌کند. از سوی دیگر، خواهر بزرگ‌تر همین خانواده یعنی لوکانو L8 هیبریدی با قدرت بیشتر اما قیمت بالاتر، گزینه‌ای برای خریدارانی است که به دنبال فضای بیشتر هستند.